Je moet het meegemaakt hebben om het te begrijpen

  • Het midden voelde als extreme rust, vol en leeg tegelijk, een momentje van stil-staan, los van wat rond mij gebeurde
  • met de nieuwsgierigheid en onbevangenheid van een klein kind wou ik er zo veel mogelijk uithalen (ja uit het leven eigenlijk ook)
  • nu snap ik jouw enthousiasme rond het labyrint. Ik ben zo dankbaar dat ik dit mocht delen
  • ik was even de weg kwijt, de draad kwijt. Had ik een verkeerde stap gezet waardoor ik nu stond waar ik niet hoorde? Maar na de ontmoeting stapte ik gewoon weer door, ik zou wel zien waar ik terecht kwam.
  • Daar stapte ik niet ‘alleen’, voelde vertrouwd, ‘iemand’ stapte met mij mee.
  • achteraf kwam het inzicht dat ik geduld mag hebben. Ik had ‘het’ de tijd mogen geven om op te lossen. Ik hoefde er niet in tussen te komen.
  • Op mijn weg ben ik vele mooie mensen tegen gekomen….
  • Ik heb heel lang getwijfeld of dit een goed moment was om het labyrint te stappen. Ik had geen behoefte en zelfs geen zin om mensen op het pad tegen te komen. Ik wou heel bewust dit stukje stappen met a. in mijn gedachten, op mijn pad, in mijn hart… hem een stukje loslaten en toch weten dat hij altijd met mij mee stapt. Het was moeilijk stappen, ik voelde me een oud oud mannetje. Ik raakte moeilijk vooruit. Op de terugweg ging het me een stuk makkelijker af. Ik heb een groot deel van de pijn van het afgesneden zijn achter mij kunnen laten.
  • Maar toen dacht ik: omarm je gevoelens, laat ze toe… toen ik die ruimte toeliet, was het bijna alsof dat blok voor mij vanzelf smolt en ik kon mijn weg weer verder stappen.
  • Ik voelde de zin om te huppelen.